Tijd voor een stevig fundament met een bestuur.

Dankzij de inzet en overgave van Willem Raman, besluit het NOMB in het seizoen 1994-1995 om een volwaardige jeugdcompetitie op te richten. Willem Raman werd nationaal voorzitter van het NOMB – jeugdcomité en bleef ook actief als coach van de U14-jarigen. Samen met Dominique Ramaeckers, kroonden ze zich tot jongste NOMB-kampioen. Een huzarenstukje, dat mede mogelijk werd gemaakt door Jurgen Raman en Jan De Vlieger. Beide spelers zouden de club trouw blijven tot het einde der dagen, ondanks enkele kapers op de kust.

Maar het succes van onze goede jeugdwerking, had ook een keerzijde. Namelijk dat het steeds moeilijker werd om alles in goede banen te leiden op de manier waarop we bezig waren. In het seizoen 1995-1996 was de tijd aangebroken voor verandering. Een volwaardig bestuur en organisatie drongen zich op, met het oog op de toekomst. Vanuit onze jeugd, hadden we alvast voldoende potentieel om het waar te maken. Maar dat zou niet voldoende zijn…

De oplossingen om onze club verder uit te bouwen, kwam ietwat verrassend uit een heel andere hoek. Immers waren de goede resultaten en goede structuur binnen ZWR Evergem ook andere verenigingen niet ontgaan. Er waren dus enkele clubs die graag tot een fusie wouden overgaan met ZWR Evergem.

De eerste fusie die ZWR Evergem realiseerde, was die met VB Melle. Een jeugdhuis, dat al een tijdje actief was in het minivoetbal. Op het moment van de fusie, waren ze vaste waarde in de kerncompetitie en 4de provinciale. Door een toevalligheid, kwamen ze uiteindelijk terecht in 3de nationale. Een fusie met ZWR Evergem paste dan ook perfect in dit verhaal en dat werd dan ook verwezenlijkt via Peter Brausch en de gebroeders Verlinde, de voortrekkers van VB Melle.

Terzelfdertijd ging 2de nationale PRW (Paracelsius Raman Willem) ter ziele. De ploeg waar zoon Sven Raman actief was en waarvan Willem Raman al geruime tijd sponsor was. PRW had ook een aantal jeugdploegen en probeerde er nog een jaartje aan te breien, onder de naam STS. Maar een jaar later hield ook STS ermee op en zochten ze alsnog een fusie met ZWR Evergem.

Om dit alles in goede banen te leiden, was een bestuur noodzakelijk en zo geschiede.

Het vernieuwde ZWR Evergem bouwt aan een reputatie.

In het seizoen 1995-1996 onderging de club dus een facelift. En dat wierp al snel zijn vruchten af. ZWR Evergem was lange tijd kopploeg in 3de nationale en haalde zelfs de 1/8ste finales in de Beker van België. Dit alles onder het goedkeurend oog van Dominique Ramaeckers. Maar het jaar nadien, maakten we wel kennis met de keerzijde van die medaille. De degradatie werd toen op het nippertje vermeden en in de 1ste ronde van de Beker van België werden we al onmiddellijk uitgeschakeld. Nochtans was onze kern toen amper veranderd in vergelijking met het voorgaande seizoen… Maar de tand des tijds begon door te wegen bij sommigen spelers. Een verjongingskuur was stilaan aan de orde.

Nu konden we pas echt de vruchten plukken van een sterke jeugdwerking. In de afgelopen drie jaar, haalden we evenveel nationale titels binnen. De U16-jarigen plaatsten zich zelfs voor de bekerfinale in hun categorie, onder begeleiding van Willem Raman en Francis Verlinde. Ook onze U14-jarigen maakte in die periode furore. Hun hoogtepunt vond plaats op 29 december 1996, toen ze de prestigieuze Diamond Cup wonnen onder begeleiding van Sven Raman en Dominique Ramaeckers. In de jaren die hierop volgden, bleven we de jeugdwerking verder uitbouwen en kwam er nog een reeks U12-jarigen bij. En ook hier waren we al snel aan het feest, met een landstitel in 1997-1998. In het seizoen dat daarop volgde, zouden onze U12-jarigen dit nog eens over doen en plaatsten ze zich voor de bekerfinale. De U16-jarigen deden het toen ook uitstekend, ook al verloren ze de testmatch die zou bepalen wie landskampioen werd. Al het voorgaande, sterkte ons in onze beslissing om voor de verjonging van onze seniorkernen te gaan. Onze oudste jongelingen waren ondertussen doorgestoten naar de senioren en maakten ook daar het mooie weer. We waren er gestart in de laagste reeksen, maar in een mum van tijd promoveerden we naar 1ste provinciale. Deze lichting was alvast klaar voor een stapje hogerop.

We hoefden er dus niet lang over na te denken en besloten resoluut voor de verjongingskuur. De toekomst van ZWR Evergem zag er toen heel mooi uit en we gingen uiteraard vol onze kans!